Weegbree
Smalle weegbree (Plantago lanceolata) is oorspronkelijk afkomstig uit Eurazië en Noord-Afrika. In de Alpen groeit hij tot 1700 m en is te vinden aan de randen van wandelpaden, op vetweiden en in parken, vaak in de buurt van mensen. Smalle weegbree werd al in de oudheid in Europa in de plantkunde opgenomen. De Germanen en Noordse volkeren noemden smalle weegbree Läkeblad "helingblad", de Grieken noemden het Arnoglosson "lamstong" en de Romeinen Plantago minor.
Paardenbloem
De paardenbloem (Taraxacum officinale) is een echt taai kruid, je vindt het overal, in steenachtige spleten, op weiden en in het bos. Het kan tot 10 cm groot worden en heeft het typische witte sap in alle delen van de plant. Het is inheems op het hele noordelijk halfrond en stijgt tot 2800 m boven zeeniveau. Terwijl de paardenbloem al in het Perzië van de 11e eeuw werd genoemd, werd hij pas in de 16e eeuw genoemd in de Europese kruidenleer.
Korenbloem
De korenbloem (Centaurea cyanus L., Cyanus arvensis) is zo succesvol bestreden dat hij bijna is uitgestorven. Daarom is hij nu een beschermde soort. Vanuit het oostelijke Middellandse Zeegebied heeft hij zich als een zogenaamde "cultuurvolger" over heel Europa verspreid en is hij te vinden in de Alpen tot een hoogte van 1800 m. Onze echte korenbloem komt uit natuurgetrouwe teelt op kalkarme, doorlatende en voedselrijke grond. Vanwege het hoge gehalte aan bittere stoffen en de anthocyaan kleurstof heeft het een vaste plaats in de kruidengeneeskunde.
Hyssop
Hyssop (Hyssopus officinalis) is een vaste plant die behoort tot de lipbloemenfamilie (Lamiaceae). De helder blauwviolette bloeiwijzen, die van juni tot september bloeien, zijn een trekpleister voor bijen. Daarom staat de plant ook bekend als bijenkruid, maar de naam ijzerhard is ook gebruikelijk. De soort Hyssopus officinalis met zijn vijf ondersoorten is inheems in Zuid- en Oost-Europa, West-Azië en Noord-Afrika. In Midden-Europa wordt hyssop sinds de vroege middeleeuwen gebruikt als specerij en nuttige plant; de abdis Hildegard van Bingen vermeldt hyssop meer dan eens.
Vrouwenmantel kruid
Vrouwenmantel (Alchemilla) behoort tot de rozenfamilie (Rosaceae). De soorten zijn verspreid over Europa, Azië en Afrika, voelen zich vooral thuis in de hogere regionen en zijn vertegenwoordigd met ongeveer 300 soorten in Europa. De naam Alchemilla spreekt voor zich en suggereert zijn magie, de waterdruppels die aan de binnenkant van het blad verschijnen, worden al sinds de oudheid beschouwd als een huismiddeltje.
Verbena bladeren
Het citroenverbena (Verbena triphylla) heeft veel namen, sommige heel verschillend, zoals citroenstruik of ijzerkruid. Als een echte "Latina" is de verbena afkomstig uit Argentinië, Uruguay en Chili. In de 18e eeuw werd het in Europa geïntroduceerd en voor het eerst wetenschappelijk beschreven als een aparte soort. Als vaste plant geeft verbena de voorkeur aan een voedselrijke, doorlatende zandgrond met veel zon op een beschutte plek. In het voorjaar schiet de wortel eerst nieuwe stengels uit en vanaf mei verschijnen de langwerpige bladeren, die in drietallen in een krans groeien en een sterke citroengeur hebben als ze volgroeid zijn. In augustus verschijnen kleine witte bloemen, elk met vier kleine bloemblaadjes.
Pijnboomnaalden
De naalden van de den (Pinus abiete acus) blijven twee tot wel 30 jaar aan de boom zitten en vallen in bundels af. Ze bereiken lengtes van 2,5 tot 50 centimeter en worden meestal 0,5 tot 2,5 (bij één soort tot 7). De den, door de Germanen Föhre genoemd, komt voornamelijk voor op het noordelijk halfrond, enkele soorten hebben zich verspreid tot in de subtropen.
Zevenblad
Bekend als "geitenvoet" of "vlier", is zevenblad een bloeiende plant uit de schermbloemenfamilie, afkomstig uit Europa en Azië. In de middeleeuwen werd het veel gekweekt in kloostertuinen, zowel als voedsel als medicinale plant. Het is opmerkelijk robuust en gedijt in een groot aantal omgevingen - zoals tuinen, bossen en langs wegbermen - maar heeft in sommige gebieden een reputatie opgebouwd als invasieve soort. De jonge bladeren, met hun milde, peterselie-achtige smaak, worden gebruikt in een verscheidenheid aan culinaire gerechten.
